می شه دستاتو گرفت تو این تاریکی

می شه تا آخر عمر با خیالت سر کرد

می شه عاشق موند و عشق را باور کرد

تا تو هستی جز تو همه چی ممنوعه ست

عشق دل کنده از این کوچه باغ بن بست

من توی آغوشت گرم بودم یا سرد

کاش شب می فهمید، روز باور می کرد

بغض یه دنیا رو از دلم کم کردی

من فقط من بودم، منو آدم کردی

عشق بی حادثه نیست من خیانت کردم

اگه یادم باشی زود برمیگردم

ای خدایی که برام، تو شبام فانوسی

هول می شم وقتی تو منو می بوسی

هول می شم وقتی...

                               تو منو می بوسی...

اگه بی تو تنها گوشه ای نشستم

تویی تو وجودم، بی تو با تو هستم

اگه سبزه سبزم تو هجوم پاییز

ذره ذره ی من، شده از تو لبریز

ای همیشه همدم واسه درد دلهام

عطر تو همیشه جاری تو نفسهام

ای که تارو پودم از یاد تو بی تاب

با منی ولی باز، دوری مثل مهتاب

بی تو با تو بودن شده شب و روزم

بی تو اما یادت با منه هنوزم

تویی توی حرفام، تویی تو نفسهام

ولی جای دستات خالیه تو دستام

من به شوق و یاد بارون، زنده ام و پژمرده نمی شم

تشنه ی یه ترسم اما سرد و  دل آزرده نمی شم

سخته وقتی تو غزلهام، از منو تو واژه ای نیست

سخته بی تو ، با تو بودن

سخته اما چاره ای نیست

بی تو با تو بودن شده شب و روزم

بی تو اما یادت با منه هنوزم

تویی توی حرفام، تویی تو نفسهام

ولی جای دستات خالیه تو دستام

برگور لیلی

 آخر گشوده شد ز هم آن پرده های راز

 آخر مرا شناختی ای چشم آشنا

 چون سایه دیگر از چه گریزان شوم ز تو؟

 من هستم آن عروس خیالات دیر پا

 چشم من است آنکه در او خیره مانده ای

 لیلی که بود؟ قصه ی چشم سیاه چیست؟

 در فکر این مباش که چشمان من چرا

 چون چشمهای وحشی لیلی سیاه نیست

 در چشمهای لیلی اگر شب شکفته بود

 در چشم من شکفته گل آتشین عشق

 لغزیده بر شکوفه ی لبهای خامشم

 بس قصه ها ز پیچ و خم دلنشین عشق

 آری... چرا نگویمت ای چشم آشنا

 من هستم آن عروس خیالات دیر پا

 من هستم آن زنی که سبک پا نهاده است

 بر گور سرو و خامش لیلی بی وفا...

تقدیم به کسی که تنها دلیل برای نوشتنم بود. کسی که شاید تنها دلیل برای زنده بودنم باشد.

به خورشید گفتم گرمی اش را به من بده تا به تو بدهم، گفت:دستانش گرمای مرا دارند.

به آسمان گفتم پاکیش را به من بده تا به تو بدهم. گفت: چشمانش پاکی مرا دارند.

از دشت سبزی اش را خواستم تا به تو بدهم. گفت: زندگیت سبزتر از اوست.

از دریا بزرگی و آرامشش را خواستم تا به تو بدهم. گفت: قلبت به اندازه ی اقیانوس است و آرامشت نیز.

از ماه تابندگی صورتش را خواستم تا به تو بدهم. گفت: وقتی نگاهش می کنم خجل می شوم.

به فکر فرو رفتم. من در قبال دستان گرمت، چشمان پاکت، سبزی زندگیت ، بزرگی و آرامش قلبت و صورت ماهت هیچ ندارم که به تو هدیه کنم، جز... این... بگیر. نترس. می تپد برای تو و من چیزی ندارم جز قلبم!

                                           *******************

رودها با جاری شدن

و علفها با سبز شدن معنی پیدا می کنند.

کوهها با قله ها

و دریا ها با موجها

و انسانها، همه ی انسانها با عشق

فقط با عشق

پس بار خدایا بر من رحم کن.

بر من که می دانم ناتوانم رحم کن.

باشد که خانه ای نداشته باشم، باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم

باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم.

اما نباشد،

هرگز نباشد که در قلبم عشق نباشد.

هرگز نباشد...       

                                                    "آمین"

 خداحافظ .

و تو برای همیشه رفتی و هیچ وقت نفهمیدی که «همه دنیای من تو هستی»

                          « مهشید عزیزم دوستت دارم مثل همیشه، برای همیشه »

                                        *******************

دوستت ندارم، ولی همیشه در فکر و خیال تو هستم.

دوستت ندارم، ولی به خاطر تو بیشتر اوقات اشک می ریزم.

دوستت ندارم، در حالی که تمام ذرات وجودم تو را می خواهند و از پس تو می آیند.

به زبان حال می گویم: 

دوستت ندارم، در حالی که تمام ذرات وجودم به حرفهای من می خندند.

اعتراف می کنم:

دوستت ندارم، ولی لذت می برم از خشمت، از غرورت، از نگاهت، از قدرت و گریزت.

اکنون اعتراف می کنم که:          

                                   دوستت دارم چون...             تو دوستم نداری...

                                     ***********************

یک بار خواب دیدن تو، به تمام عمر می ارزد.

                        پس نگو. نگو که رویای دور از دسترس خوش نیست.قبول ندارم.

گرچه به ظاهر جسم خسته است. 

                        ولی دل دریائیست. تاب و توانش بیش از اینهاست.

دوستت دارم. و تاوانش هر چه باشد، باشد.

                        دوست خواهم داشت، بیشتر از دیروز.

باکی ندارم.از هیچ کس و هر کس که تو را دارد...عزیز

                                         ******************

شبی مهتابی و روشن.شبی در گوشه ای تنها

که از غمها تهی بودم،

تو را با تیشه ی اندیشه ی شومم تراشیدم.

نشاندم برق صد الماس میان دیدگانت

گرفتی روشنی تابنده گشتی

تنت را در میان چشمه ی مهتابها شستم

ترا در معبد هستی خدا کردم

ولی این را نمی دانم اگر روزی

به تنگ آرد غرورت دل یکتا پرستم را

تو را با تیشه ی سنگین قهرم افکنم بر خاک

که تا هر کس مرا بیند بگوید

او خدایش را به دست خویش بشکسته!!

پس نشینم بر سر بشکسته با قهرم

که تا شاید صبح دیگر خدایم را از نو بنا سازم...

                                                  ******************

عصری تابستانی و هوایی که کم دیده ای

گفتم: این روز ها دلم خیلی بهانه ی تو را می گیرد. هوای دیدن تو را دارد.

گفت: می دانم همه چیز بهانه ای هست برای شانه به شانه در حال و هوای با هم بودن

گفتم:چرا گریه!

گفت: برای حرمت نگاه ناگهان تو. برای برای یک دریا حرف نگفتن

گفتم: و برای آنچه گفتم و گفتم و نشنیدی

گفت: برای آنچه خواستم و بودی، خواستی و نبودم و برای هر چه که نمی دانم!

گفتم: در تمام این همه سال که همه از یادش برده بودند، تو تنها کسی هستی که هستی!

گفت: در این دلواپسی عزیز دل! وقتی تو هستی انگار همه نیستند...

    شب از آن شبها که در عمرت کم دیده ای.دریا دریا، ستاره...

                                                 *******************

منو هر ثانیه ها جنون تو

واسه من همین خیالتم بسه

بذار جاده ها اشتباه برن

ما که دستمون به هم نمی رسه

با حریر پیله های کاغذی

واسه من جاده رو ابریشم نکن

من، به پروانه شدن نمی رسم

حرمت فاصلمون رو کم نکن...

 گریه بنالد،کوه و در و دشت از این جدایی

می نالد از درد، در این دمادم فردا کجایی

سفر به خیر،سفر به خیر،مسافر من

گریه نکن،گریه نکن،به خاطر من

باران می بارد امشب،دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

در نگاهت مانده چشمم

شاید از فکر سفر برگردی امشب

از تو دارم یادگاری،سردی این بوسه را پیوسته بر لب

قطره قطره اشک چشمم می چکد با نم نم باران به دامن

بسته ای بار سفر را با تو ای عاشق ترین بد کرده ام من

رنگ چشمت رنگ دریا.سینه ی من دشت غم ها

یادم آید زیر باران با تو بودم با تو تنها

زیر باران با تو بودم با تو تنها

باران می بارد امشب،دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

رفتنت را کرده باور التماسم را ببین در این نگاهم

زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم گناهم

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

"کی رود از خاطر من آخرین بوسه شبی در زیر باران...

****************************

تو را به وداع آخرین که پر از ابرهای تیره و پنجره های فرو بسته بود

تو را به برگهای خزان، به دشتهای تهی و باغهای نسترن،

تو را به ساقه های شکسته وبادهای گریزان،

تو را به آه فرو خورده،

سوگند می دهم،مرا به آغازگاهم، آن ییلاق شبنم خیز نگاهت،بازگردان...

***************************

به چه مانند کنم حالت چشمان تو را؟

به یکی نغمه ی جادویی از پنجه ی گرم

به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر

یا به الماس سیاهی در جام شراب

به غزلهای نوازشگر حافظ در شب

یا به سر مستی طغیانگر دوران شباب

به چه مانند کنم خلوت آغوش تو را؟

به یکی بستر گل،به پرستشگر عشق

یا به خلوتگه جانها که غم از یاد برد

به چه مانند کنم؟!!

******************************

سلام دوستای گلم من از این به بعد احتمالا دیر به دیر آپ می کنم چون باید به درسام برسم.امیدوارم تو این مدت شما عزیزان منو یاری کنید و منو تنها نذارید و منو از نظرات خوبتون بی بهره نذارید.

همه اندیشه ام اندیشه ی فرداست  

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و آرام است                                                                                        

هوا آرام،شب خاموش، راه آسمانها باز                                                                                      

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز                                                                               

رود آنجا که می بافند کولیهای جادو گیسوی شب را                                                                     

همانجاکه شبها در رواق کهکشانها عود می سوزانند     

همانجا که اخترها به بام قصرها مشعل می افروزند.  

همانجا که پشت پرده ی شب دختر خورشید فردا را می آرایند                                                      

همین فردای افسون ریز رویایی                                                                                              

همین فردا که راه خواب من را بسته است                                                                                

همین فردا که روی پرده ی پندار من پیداشت                                                                          

همین فردا که ما را روزدیدار است                                                                                       

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش است                                                                            

همین فردا،همین فردا                                                                                                           

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد                                                                                        

زمان در بستر شب خواب و بیدار است                                                                                     

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم باد پاییز است

دل بیتاب و نا آرام من،از شوق لبریز است

به هر سو چشم من رو می کند فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناری ها سرود صبح می خوانند...

من آنجا چشم در اره توام

ناگاه تو را از دور می بینم که می آیی

ترا از دور می بینم که می خندی

ترا از دور می بینم که می خندی و می آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

سرشک اشتیاقم، شبنم رخسار تو خواهد شد

تبسم های شیرین تو را با بوسه خواهم چید

وگر بختم کند یاری، در آغوش تو...

                                              ...ای افسوس!!!

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم باد پاییز است

هوا آرام،شب خاموش، راه آسمانها باز 

زمان در بستر شب خواب و بیدار است!    

                                                                                  "فریدون مشیری"